Ook gekeken naar de fascinerende reeks “Voorbij de grens” op EEN? Een
tiental zwaar gehandicapte mensen trekken op avontuur door Nicaragua.
Hun 18-daagse tocht gaat door de dichte jungle, dwars door de steppes,
zelfs een vulkanische berg gaan ze niet uit de weg. Een deelnemer is
verlamd aan het rechterbeen, een andere heeft een groeistoornis, drie
deelnemers bewegen zich in een rolstoel, een man is doof, weer een
andere ziet bijna niks meer, één deelnemer heeft stompen in plaats van
armen en benen… 
Ook gekeken naar de fascinerende reeks “Voorbij de grens” op EEN?
Een tiental zwaar gehandicapte mensen trekken op avontuur door Nicaragua. Hun 18-daagse tocht gaat door de dichte jungle, dwars door de steppes, zelfs een vulkanische berg gaan ze niet uit de weg. Een deelnemer is verlamd aan het rechterbeen, een andere heeft een groeistoornis, drie deelnemers bewegen zich in een rolstoel, een man is doof, weer een andere ziet bijna niks meer, één deelnemer heeft stompen in plaats van armen en benen… Eer ik besliste de volledige reeks te bekijken, moest ik even bekomen van de eerste confrontatie. Het was keihard om te zien. Gebrekkige, struikelende, strompelende, vallende, kreunende en uitgeputte mensen die zich voortsleurden door het mulle zand, tegen een vulkanische berg opklauterden of zich door een soort oerwoud worstelden. Dit was geen uurtje TV-kijken voor de fun. Bij momenten kon ik het bijna niet meer aanzien. Ik vermande mij met de bedenking “Als deze mensen het aankunnen dit te ‘doen’, dan moet ik tenminste in staat zijn het te bekijken”. En voilà … ik heb het me niet beklaagd!
De tien dapperen stelden zich tot doel om met z’n allen te slagen in hun 18 dagen durende tocht dwars door Nicaragua. Hun zware handicaps mochten geen excuus vormen om het er niet op te wagen. Het was van bij de aanvang duidelijk dat de tienkoppige bende enkel zou slagen in hun opzet als iedere deelnemer zich inzette tot het uiterste én als ze bleven samenwerken.
De tocht is uiteindelijk geslaagd! Met bovenmenselijke inspanningen hebben de tien deze unieke tocht overleefd. Deze avonturiers hebben bewezen dat erge, lichamelijke beperkingen niet beletten straf en avontuurlijk uit de hoek te komen. Zij hebben letterlijk met vallen en opstaan deze les geleerd: “Zie eens wat wij nog wel kunnen met onze handicap?”. Meestal hoor ik het omgekeerde.
Met ons geslaagd congres op 11 oktober laatstleden hebben we gefocust op de mogelijkheden en opportuniteiten voor pso-patiënten. Psoriasis en psoriasisartritis leveren ons een rits beperkingen op. Dat is zo. Maar ook wij kunnen het positiever inzien en het moediger aanpakken. Eerst en vooral komen meer en meer nieuwe medicaties op de markt die ons leven comfortabeler maken en efficiënter werken tegen onze ziekte. Als we nu nog zelf de handen uit de mouwen steken en er een gezondere levensstijl op nahouden, dan vatten wij de tocht aan doorheen ‘ons Nicaragua’ (= land van schilfers, jeuk, pijn, roodheid, kloven, gezwollen gewrichten, ochtendstijfheid, smeren, slikken …). En net als bovenvermelde moedigen kunnen wij uitstijgen boven onszelf en kunnen wij onze grenzen verleggen. Met spirit, in goede afspraak met onze artsen en met onderlinge open communicatie overwinnen we veel hindernissen en verbeteren we onze levenskwaliteit.
Paul De Corte – Voorzitter Psoriasis Liga Vlaanderen vzw